De Zoutpannen van Lombok


Op het eerste zicht lijkt Mataram, de hoofdstad van de provincie waarvan Lombok deel uitmaakt, wel een Balinese stad. Op vele plaatsen staan er Balinese tempels met hun typische toeganspoorten en vele tuine hebben de obligate huistempeltjes Toch is de rest van het eiland helemaal verschillend van Bali, zowel wat betreft geografie als cultuur. Er wordt ook een ander taal gesproken en de meerderheid van de bevolking is van Sasak oorsprong, een welbepaalde ethnische groep met een sterke culturele identiteit. Dit volk neemt in de pleiade van Indonesische volkeren een unieke plaats in. Ze wonen nog steeds in primitieven dorpen waar er de afgelopen honderd jaar weinig veranderde. Opvallend zijn de typische daken van hun voorraadschuren.

Sommige delen van dit eiland worden weinig bezocht. Dat is des te opvallender omdat er een paar opmerkelijk activteiten worden ontplooid, die beslist de moeite waard zijn. Als u wat zoekt op de kaart, en nadat u een paar eenzame dorpen heeft gepasseerd, uitgestrooid in een weerbarstig-droog land, staat u plotseling tussen uitgestrekte zoutpannen die reiken tot aan de zee. Mannen zijn bezig om het water te doseren in ondiepe plassen, terwijl vrouwen de zoutoogst in rieten manden naar de verzamelschuren brengen, eenvoudige bamboehutten die her en der in het landschap verspreid liggen. Het is fascinerend om te zien hoe een geisoleerde gemeenschap hier een ingenieuze manier heeft gevonden om het witte kristal te oogsten.




Switch to Dutch